مباحث درس هفتم به بررسی عوامل نصب در فعل مضارع میپردازد.
در دروس گذشته، اعراب اسم را بررسی کردیم و در درس قبل، وارد مبحث اعراب فعل مضارع شدیم. تقسیمبندی آن به این صورت بود:
اعراب اصلی مربوط به افعال مفرد (صیغههای ۱، ۴، ۷، ۱۳ و ۱۴) بود که رفعشان با ضمه، نصبشان با فتح و جزمشان با سکون نشان داده میشد.
افعال خمسه رفعشان با نون و نصب و جزمشان با حذف نون انجام میگرفت.
صیغههای ۶ و ۱۲، به دلیل مبنی بودن، اعراب محلی داشتند و رفع، نصب و جزمشان به صورت تقدیری و بر اساس موقعیت جمله تعیین میشد.
همچنین اعراب تقدیری در افعال معتل ناقص — که حرف آخر اصلی آنها حرف عله است — مشاهده میشود.
در این درس، عوامل نصب در فعل مضارع را مورد بررسی قرار میدهیم که عبارتند از:
- أَنْ النَّاصِبَة
- لَنْ النَّاصِبَة
- کَیْ النَّاصِبَة
- لَامُ التَّعْلِیل
- حَتَّی النَّاصِبَة